Zou wel wat wijsheid kunnen gebruiken

Het gaat niet goed met me. Het is jaren geleden dat ik hier gepost heb, maar ik herinner me nog wel dat op dit forum mensen komen die ware wijsheid beoefenen, en me dus een objectieve spiegel voor kunnen houden.

Ik heb ooit een verlichtingservaring gehad. Dat veranderde mijn leven voorgoed. Ineens ging ik van een depressief en zinloos leven naar een helder en liefdevol leven vol betekenis. Ik zag de ware natuur van het bestaan, waar leven en dood samenvloeide en elkaar opheften. En ik zag dat alles samenhing door liefde, en dat eeuwigheid alleen in het tijdelijke te vinden is. Ik zag dat wat mensen god noemen, de perfecte kalmte op de achtergrond van alles is. Ik zag het ware leven, die ik als kind leefde, maar tijdens het opgroeien verloren was.
De ervaring duurde enkele dagen maar sindsdien ben ik nooit meer zo helder geweest, ondanks al mijn oefening. Dit is een probleem, want nu heb ik constant het idee dat ik in een droomwereld leef. De wereld van gedachte en statische concepten, van hoop en angst, en iedereen doet er aan mee. Zo raak ik meegesleurd in de gezamenlijke verwarring die onze maatschappij propageert en waar zij op functioneert. Niets kan ik meer serieus nemen, omdat niets echt is. Problemen, zorgen, ambitie.. constructies van een verdeelde geest. Men vind troost in elkaars verwarring, en ik ben de toeschouwer die alles alleen maar aan kan kijken, en er soms bitter om kan lachen. Alles is een droom, en ik kan de rust niet meer vinden om in waarheid te leven. Elke keer als ik mediteer, verlies ik mezelf in tegenwerkingen die mij vertellen dat ik toch niet meer op dat verlichtingsniveau kan komen, en dat ik eerst mijn leven op orde moet hebben voor ik uberhaupt rust kan vinden.

Soms denk ik dat ik verlossing zou kunnen vinden in de liefde van een vrouw, daar ik dat nog nooit ervaren heb. Misschien is zo'n intieme relatie wel een glimp van verlichting denk ik dan. Ik weet het niet. Maar een andere kant van mij zegt dat dit slechts een verlangen van het ego is. Dat ik niet met mezelf kan leven dus maar iemand nodig heb. En als ik dat zo erg nodig heb, dan zou ik alleen maar nemen en niet geven. Als een bedelaar.

Dit is alles wat ik wilde zeggen voor nu. Ik hoop dat iemand licht kan werpen in de duisternis, want ik ben in een donkere plek nu.

Liefdevolle groet,

Chris